Program do klipów, który
nie obniża FPS.

Dwa sposoby na klipy, tylko jeden kosztuje klatki.

Klipy powstają w jednym z dwóch momentów. W trakcie meczu — tak działa bufor powtórek albo skrót do natychmiastowego klipu: coś przechwytuje i koduje twoje klatki przez cały czas, kiedy grasz. Albo po meczu — na pliku, który już leży na dysku, przy zamkniętej grze.

Tylko pierwszy wariant może kosztować cię klatki, bo tylko on pracuje wtedy, kiedy sprzęt jest potrzebny grze. Uczciwa wersja programu do klipów, który nie obniża FPS, to nie rekorder o lżejszej ręce. To przeniesienie całej roboty poza czas gry — a o to naprawdę chodzi ludziom, którzy szukają klipowania bez spadków FPS. CutBench jest tym drugim wariantem. Nie instaluje się w grze, nie wchodzi w ścieżkę, którą gra wypuszcza klatkę na ekran, nie trzyma otwartego bufora, a dopóki go nie uruchomisz, nie działa, kiedy grasz. To nie jest tryb o niskim narzucie ani sprytne ustawienie. Tam po prostu nie ma nic, co mogłoby cię cokolwiek kosztować.

Uczciwa druga strona: klipu nie masz dziesięć sekund po akcji. Komplet pionowych klipów ułożonych w rankingu dostajesz wtedy, gdy sesja się skończy, a przetwarzanie dobiegnie końca.

Co nagrywanie w trakcie gry naprawdę kosztuje.

Ludzie zrzucają winę na „nagrywanie”, jakby to była jedna rzecz. Koszt rozkłada się na co najmniej sześć osobnych zadań, a to, które z nich ugryzie, zależy wyłącznie od twojego sprzętu i twoich ustawień.

• Koder. Na kartach NVIDIA NVENC to osobny blok sprzętowy na tym samym układzie, oddzielony od rdzeni shaderów, które renderują grę. Dlatego kodowanie sprzętowe jest tanią drogą i dlatego stare opowieści o nagrywaniu, które tnie klatki o połowę, są dziś w większości nieaktualne. Tanio to jednak nie to samo co za darmo.
• Kopiowanie klatki. Zanim cokolwiek zostanie zakodowane, każdą przechwyconą klatkę trzeba wyciągnąć z potoku renderowania. To kopiowanie idzie tą samą ścieżką, którą gra wypuszcza klatkę na ekran, i dzieje się przy każdej nagrywanej klatce, a nie raz na klip.
• Strona CPU. Muxowanie, znaczniki czasu, miksowanie dźwięku, zapis pliku, do tego każda nakładka i hak skrótu klawiszowego wstrzyknięty w proces gry. W grze ograniczonej przez CPU — a strzelanki competitive przy wysokim odświeżaniu zwykle takie są — właśnie to widać w czasach klatek.
• Dysk. Bufor powtórek pisze bez przerwy przez całą sesję. Jeśli te zapisy lądują na tym samym dysku, z którego gra dociąga zasoby, dostajesz przycięcia, po których średni FPS zostaje dokładnie taki sam.
• VRAM. Bufory przechwytywania siedzą w pamięci karty. Na karcie 6 GB albo 8 GB w 1440p, z długim buforem powtórek, to pamięć, której gra już nie ma — a kiedy VRAM się kończy, nie tracisz kilku procent, tylko dostajesz zacinanie.
• Kodowanie programowe. Jeśli rekorder ma ustawione x264 zamiast kodera GPU, kodowanie idzie na rdzenie CPU, na presecie, jaki jest wybrany. To najczęstszy powód, dla którego nagrywanie rozkłada grę, i jest to kwestia ustawień, a nie prawo fizyki.

Nic z tego nie czyni programów tnących w trakcie gry złymi. To po prostu oprogramowanie, które ma swój koszt bieżący — normalny kompromis, na który mnóstwo graczy chętnie idzie.

Średnie kłamią. Sprawdź swoje 1% low.

Zanim cokolwiek zmienisz, wyciągnij liczbę z własnej maszyny. Cudze pomiary są tu prawie bezużyteczne, bo odpowiedź zależy od zapasu mocy CPU, rozdzielczości, ustawień przechwytywania i samej gry.

• Użyj dwa razy tych samych 60 sekund. Wbudowany benchmark, strzelnica treningowa albo stała trasa na spokojnym serwerze. Wszystko, gdzie są żywi gracze, waha się bardziej niż efekt, który próbujesz zmierzyć.
• Loguj czasy klatek, nie sam FPS. Większość nakładek GPU i narzędzi benchmarkowych pokazuje 1% i 0,1% low. Narzut przechwytywania widać zwykle najpierw właśnie tam, jako bardziej poszarpaną linię czasów klatek, na długo zanim ruszy średnia.
• Na jeden przebieg zmieniaj jedną rzecz. Najpierw koder, potem rozdzielczość, potem bitrate, potem długość bufora. Przestaw wszystkie cztery naraz, a nie dowiesz się niczego.
• Zapisz nagranie na inny dysk. Jeśli liczby się poprawią, problemem był zatłoczony dysk, a nie koder — i żadne strojenie kodera nigdy by tego nie naprawiło.
• Porównuj z naprawdę czystym przebiegiem. Rekorder całkiem zamknięty, nie tylko uśpiony w zasobniku. Nakładki i haki potrafią zostać w grze nawet wtedy, gdy przechwytywanie jest zatrzymane.

Zrób to raz, a będziesz wiedzieć, czy masz problem wart rozwiązywania. Mnóstwo osób odkrywa, że ich narzut jest na tyle mały, że można go zignorować — i to jest całkiem dobry wynik. Ta strona nie próbuje cię odwieść od zestawu, który już działa.

Ta sama robota, inny moment.

Opis tego, jak oba podejścia działają z założenia; sprawdzone 14 sierpnia 2026. Narzut konkretnego rekordera zależy od jego ustawień i twojego sprzętu, więc zmierz swój.

Kiedy klipowanie w trakcie gry jest właściwą odpowiedzią.

Nagrywaj tym, czego już używasz.

CutBench nie jest rekorderem i nie zamierza zastępować twojego. Czyta pliki, które twój obecny zestaw i tak już produkuje, więc wszystkie twoje wieloletnie ustawienia działają dokładnie tak jak dziś.

• OBS Studio. Standardowe wyjście MP4 albo MKV. Jeśli walczysz o klatki, przestaw go na sprzętowy koder NVIDIA zamiast x264 i nagrywaj na drugi dysk.
• NVIDIA ShadowPlay i aplikacja NVIDIA. Nagrywanie ręczne albo Instant Replay — jedno i drugie ląduje jako zwykłe pliki MP4.
• Medal. Cokolwiek zapisze, ląduje na dysku jako zwykły plik wideo, a tylko tego CutBench potrzebuje.
• Outplayed. To samo. Wskaż CutBenchowi folder, w którym i tak lądują jego nagrania.
• Xbox Game Bar. Zapisuje zwykłe pliki MP4 w folderze Przechwytywanie, a CutBench czyta je takimi, jakie są.
• Nagrywanie gier w Steamie. Steam trzyma sesję nagrywaną w tle jako pokawałkowane segmenty, a nie jeden gotowy film, więc najpierw wyeksportuj ze Steama potrzebny fragment do MP4, a dopiero potem wskaż ten plik CutBenchowi.

Nie ma czego instalować w grze, nie ma nakładki do wczytania, nie ma haka ani sterownika przechwytywania. CutBench nigdy nie widzi twojej gry, kiedy ta działa. Widzi plik, później.

Co do ustawień: czyste nagranie 1080p60 to aż nadto materiału na pionowy klip. Wyżej płacisz większym narzutem w czasie gry, a zyskujesz bardzo niewiele, kiedy klip zostanie przycięty do 9:16 pod ekran telefonu. Domyślne ustawienia rekorderów i formaty wyjściowe się zmieniają, więc powyższe notatki sprawdzono 14 sierpnia 2026.

Najpierw graj. Klipy potem.

Oczywisty zarzut: czy to nie przenosi kosztu GPU gdzie indziej? Owszem, i o to właśnie chodzi. Przenosi go na moment, w którym żadna gra nie potrzebuje GPU. Odpal to, kiedy kończysz grać, albo zostaw na noc — klatki, które zje, to klatki, których i tak nikt nie chciał.

Więcej o pracy z długą sesją w tekście jak pociąć trzygodzinny stream, a cała pętla od początku do końca w jak robić klipy na PC, gdzie jest też o trzymaniu materiału z dala od chmury. Jeśli wciąż wybierasz narzędzie, tekst najlepszy program do klipów na PC zestawia narzędzia do nagrywania i do cięcia w jednej tabeli, a tekst jak działa AI do robienia klipów z gier pokazuje, co naprawdę czyta program, zanim ułoży ranking.

Klipowanie i FPS. FAQ.